Donderdag
12 januari
De
morgen is als het ware een vervolg op de vorige avond. Er is een ronde
tafelbijeenkomst van Shujan in het persgebouw met enkele vertegenwoordigers van
politieke partijen en op het politiek vlak werkende organisaties. Badiul is de
secretaris van Shujan. Wij gaan er met Tazima heen. Badiul heeft samen met een
vriend die inmiddels is overleden Shujan opgezet en een groot aantal Bangladesh
intellectuelen verenigd in deze beweging die streeft naar echte democratie en
uitbanning van corruptie. Alleen als corruptie wordt aangepakt is beëindiging
van honger en verdere vooruitgang binnen Bangladesh echt mogelijk. De
verkiezingen moeten daarom ook transparant zijn. Het secretariaat van Shujan
wordt vanuit het THP kantoor gedaan.
Badiul
begint de bijeenkomst met een overzicht van de stand van zaken op het gebied
van de verkiezingen die mogelijk in 2018 gehouden worden.
Shujan
pleit voor een wet waarin beschreven wordt hoe de verkiezingscommissie wordt gevormd
en wat zij moet doen cq inbrengt dat het helder is welke kandidaten mee doen
wat hun antecedenten zijn, welke eventuele belangen verstrengelingen er zijn, etc.
De verkiezingscommissie wordt om de vijf jaar door de president aangesteld op
voordracht van de premier (die die voordracht gewoon moet volgen).In februari
wordt opnieuw een nieuwe verkiezingscommissie benoemd. De voorzitter van de
verkiezingscommissie van vijf jaar geleden heeft een voorstel voor wetgeving
geschreven en dat gebruikt Shujan als basis. Die voorzitter en de huidige
voorzitter zijn tijdens de round table aanwezig
en voeren beide het woord in support. Al 45 jaar een wet voor de
verkiezingscommissie voorgesteld maar de huidige regerings partij blijft alleen
maar zeggen dat er over gesproken moet worden. Welnu er moet een doorbraak
komen is de mening van deze groep van intellectuelen.
Over
dit soort vragen gaat Badiul zijn speech en gaan de diverse reacties uit de
zaal. Saillant is nog dat er in Bangladesh al 42 jaar geen wet op de verkiezing
is, in India is ook niet zo’n wet, in Pakistan wel.
Er is
gigantisch veel pers. Hopelijk helpt dat om de idee van transparante en
eerlijke verkiezingen dichter bij te brengen
We ontmoeten
Dilip die al jaren voor Shujan werkt en waar we drie jaar geleden een hele week
mee zijn opgetrokken in het kader van democratie op plaatselijk niveau. Leuk om
hem weer te zien.
Shujan ronde tafelgesprek
Op de terugweg schudden we handen
van de staf van THP Bangladesh, waarvan het nieuwe kantoor weer dichtbij het
huis van Badiul en Tazima is.
Na de lunch lopen we met Badiul
naar The Hunger Project, drinken daar thee en hebben een gesprek met Jamir, de
coördinator van de trainingsprogramma’s en breder. Vergeleken met drie jaar
geleden zijn er heel wat stappen gezet. Het plan was toen om in 2015 80 van de
4.520 Unions intensief bereikt te hebben met diverse trainingen. Nu heeft men
er 185 gedaan! En nu zijn de plannen om nog een niveau dieper te gaan: echt op
dorpsniveau. De structuur wordt doorgenomen, we zijn weer goed bijgepraat.
Bij het teruglopen naar huis
verdwalen we. Badiul zou al weg zijn, maar dat blijkt een misverstand: hij
zoekt ons ongerust. En hij vindt ons ook.
Terug bij Badiul en Tazima kleden
we snel om voor de bijeenkomst in de woning van de Amerikaanse ambassadrice in
Bangladesh, een bijeenkomst van de Amerikaans- Bangladeshi vrouwenclub. We
ontmoeten veel mensen met gevarieerde achtergrond, alles behoorlijk op chique,
in het prachtige huis van de ambassadrice.
De ambassadrice spreekt
de ons toe
Vrijdag 13 januari
Rozanna heeft ons attent gemaakt
op een 4 à 5 uur durende wandeling in de oude stad van Dhaka. Iets over half
negen zijn we met de chauffeur en Dollar die ons vergezelt op de startplaats.
“Puran Dhaka Walks” is een
non-profit project van een Stedelijke Studiegroep die wandelingen en andere activiteiten
organiseert over historische gebouwen in Oud –Dhaka. Na een ramp in 2004 is de
groep gestart om met hulp van een aantal jonge architecten met als doel de
historische gebouwen te bewaren. Later zijn het vooral studenten die als
vrijwilliger het werk voortzetten, o.l.v. een docent aan de universiteit. Vanaf
2009 is men bezig de gebouwen in kaart te brengen. Nu is die lijst bijna
gereed, terwijl er nog steeds nieuwe historische gebouwen gevonden worden
tijdens wandelingen door de stad. Om mee te kunnen doen moet je in de oude stad
wonen.
Wij zijn met z’n 3-en en er zijn vijf enthousiaste
vrijwilligers (studenten Engels, politicologie en MBA financiën) die ons
rondleiden – gepassioneerd mag je wel zeggen. Ze weten er veel van, hebben zich
in hun vrije tijd er erg in verdiept. Sommigen komen van oorsprong van buiten
Dhaka, anderen wonen er al generaties met hun familie. We lopen 4,5 uur door
straatjes en markten van de oude stad. Het is steeds een paar straten lopen en
dan weer een gebouw zien. Op deze manier krijgen we een prima indruk van de
oude stad.
de rondleiding Puran Dhaka Walk
Tuk-tuk op CNG gas
Dhaka is ontstaan in 1608
ontstaan als hoofdstad van de Moghul. Het is in die tijd een van de grootste
meest welvarende steden van Zuid-Azië en het centrum van de wereldwijde handel
van de Moslims. Achtereenvolgens heersen de Portugezen, de Fransen, de Moghuls
en de Britten in de stad.
De gebouwen die we bezichtigen
zijn vroegere residenties van de vroegere Hindoe elites. In de tijd voor en van
de Britse kolonialisatie vormen zij de hoofdmoot van de bevolking. Tijdens de
vreselijke rellen van 1947 bij de verdeling van Pakistan en India vlucht het
merendeel naar Calcutta en de gebouwen erg in verval geraakt. In die tijd zijn de
Hindoes in Dhaka gedecimeerd. Nu wonen er in de oude stad 75% moslims, 20%
Hindoes, verder Christenen en Boeddhisten. Onze begeleiders benadrukken steeds
dat Hindoes en Moslims hier in Dhaka heel vredig naast elkaar leven.
Als we door de stad lopen,
proberen we ons een beeld te vormen van hoe het er vroeger uitgezien moet
hebben: een parkachtige omgeving aan de boorden van de rivier vooral veel zeer
grote huizen en paleizen van landheren in Neoklassieke en Gotische stijl.
Nu is het een reeks straatjes
waar het krioelt van de mensen, uitgestalde koopwaar, riksja’s en karren die
zich ertussendoor wringen. Net als bij ons heb je per beroep een
onderverdeling: de buurt van de specerijen, van de groentes, van de
houtbewerking en het verven en versieren van riksja’s, drukkerijen e.a.
Hierna geven we een beschrijving
van de gebouwen die we zien met ertussendoor de levendige stad van 2017. Ze
zijn voor een groot deel vervallen, renovatie zou fantastisch zijn.
Lalkuthi
Dit rode gebouw is ontworpen als stadhuis in 1874 voor
een receptie van de gouverneur generaal van India. Nu wordt het als auditorium
gebruikt; in 2015 is er nog een expositie en een voorstelling gehouden. Het
gebouw is erg in verval
Lakhuti huis
Ruplal Huis uit 1825
Het is gebouwd door een Armeense
landheer die het door een Indiase architect heeft laten bouwen, in neoklassieke
stijl, prachtig gelegen aan het “waterfront”. Het is een van de twee
belangrijkste gebouwen hier.
In 1947 is de toenmalige Hindoe
eigenaar Zamindar naar India gevlucht.
We klimmen op het dakterras en
daar hebben we een prachtig uitzicht op de rivier met scheepswerf, passagiers-
en vrachtboten en bootjes. We zijn hier in de Franse wijk, het
specerijengedeelte. Welhaast het mooiste stuk om doorheen te lopen. En alles
zeer vriendelijk.
Ruplal huis
de binnenplaats
beeldhouwwerk op een kanteel
het dakterras
zicht op de rivier vanaf het dakterras
de kruidenmarkt in het Franse kwartier
Na de kruidenmarkt en het Ruplalhuis, lopen we een stukje over
de groentemarkt die grotendeels
langs de rivier is. Hier komt de groente voor
Dhaka aan ’s morgens vroeg en is eigenlijk een wholesale markt voor verdere
verspreiding in Dhaka.
de groentemarkt aan de rivier
groente aan de rand van de rivier
Luxmi villa uit 1918, heeft een prefab houten plafond:
Ribelty House
Krisna tempel
We gaan een Krisna tempel binnen.
Eén van de vrijwilligers is Hindoe; hij geeft ons uitleg en praat met de
priester.
Krisna tempel
Mangalaya
Dit huis uit
1915 is door de Britten verkocht aan de
Bangladeshi. Het wordt het puppet – house genoemd; dat heeft iets met de
versiering te maken. Het is nu privé-eigendom van een bekende politicus.
Mangalay huis
leuk die aapjes
Shia Moskee
De Shia moskee is uit de 16e
eeuw; het is de oudste moskee, de eerste nadat de Moghuls hier komen. Binnen is
het symbolische graf van de kleinzoon van de profeet. Op de dag van Ashura wordt Hoesseini en de slag bij Karbala
herdacht. Er is in West Dhaka een heel grote Shia-moskee, die krijgen we op een
filmpje op de telefoon te zien.
Shia moskee
Villa uit 1811
Villa uit 1811
Luxmi villa 1918
Boro Bari of Farashganj
Boro Bari betekent ‘groot huis’.
Het is uit de 18e-19e eeuw, vernieuwd aan het begin van
de 20e eeuw. Je kunt de originele stijl - Rococo – nog zien. Het paleis heeft 3
binnenplaatsen, we kunnen er één zien. Daar worden houten kasten gemaakt en met
houtsnijwerk versierd. We zijn hier vlakbij de “houtbuurt”.
Boro Bari villa
Dormitory Mangelay Bash
Dit is weer een huis dat in de
Britse tijd is gebouwd. In 1947 is het door de Hindoe landheer verlaten. In 1971 werd het “vested property”, net als
het huis dat door militairen wordt bewoond hiervoor. Hier wonen studenten. Het
huis is vernoemd naar een vrijheidsstrijder uit 1971 en heeft een nieuw
klassiek ontwerp.
Uitvoerig bezoeken we de
binnenplaats, de verdiepingen met de slaapkamers voor studenten (2 tot 5 per
kamer; ieder een bed en een klein tafeltje met boeken). Eén van onze gidsen
woont hier. In zijn kamer ontmoeten we hun leraar, Mr.Taimur. Ook hier is er
een mooi dakterras.
Studentenhuis in de Mangelay Bash villa
de binneplaats waar ook kinderen uit de buurt spelen
de galerij met de studentenkamers
het dakterras
vanaf het dakterras
Waterreservoir in de vorm van een theepot
In dit huis uit 1920 heeft een
landheer gewoond die veel aan liefdadigheid heeft gedaan, naast zijn zaken in
bont.
Ribbelt House uit 1920
Aria Tempel
Aria is de eerste van de Hindoe
goden
Aria tempel
Hindoe winkels
Tussen het bezoeken van de
gebouwen door lopen we door tal van kleine straatjes in de oude stad.
Tot slot wandelen we door een
straat vol met winkeltjes waar alles voor de Hindoe godsdienst te kop is:
armbanden en hoofddeksels voor bruid en bruidegom, altaar stukken, beelden,
etc., etc. Vanwege het vliegerfeest morgen hangt nu ook alles vol met vliegers,
vliegertouw en haspels.
de vele nauwe steegjes die zo typisch zijn voor de Oude Stad
de straat met Hindoe winkels
in een van de winkeltjes
De toer eindigt bij het mooi
gerestaureerde Pink Palace waar we in 2013 zijn geweest.
het Pink Palace
We nemen zeer hartelijk afscheid
van onze vrienden, die met Dollar afspreken dat ze zich ook voor The Hunger Project
willen gaan inzetten.
Om een uur of drie zijn we terug.
We blijven verder thuis.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten