We komen op donderdag 19 januari
volgens schema aan in Mandalay, bij het uitstappen komt ons de droge warmte
gelijk tegemoet. Op het gebouw van het vliegveld staat op het dak gelijk het
symbool van de stupa op het dak. Controle door immigratie, ophalen van de
bagage en controle door de douane verloopt soepel en snel. En buiten gekomen
zien we ook gelijk onze chauffeur Hassan staan met het bordje met onze namen
erop. Na een uurtje rijden komen we aan bij ons hotel dat even buiten het
centrum van Mandalay ligt.
het vliegveld al in
stijl
We zijn redelijk gaar van de
nachtelijke reis; doen een dutje. Maken een wandelingetje door enkele
rijstvelden, langs een moerasachtig gebiedje, zien enkele hotels om ons heen en
ook zeer armoedige families in kleine hutjes naast de weg.
Terug in het hotel gaan we vrij
vroeg eten heel simpel wat rijst met een omelet en vroeg te kooi. Morgen worden
we om 8:30 opgehaald.
vrijdag 20 januari
Na een goed ontbijt rijden we om
8:30 naar het centrum van de stad.
De Zegyo markt
Gelijk beginnen we bij de grote
centrale markt van Mandalay, een stad van 1,3 mln inwoners. Fantastisch wat
hier allemaal te zien is. Het staat behoorlijk door elkaar, naast vis, vlees,
kinderspeelgoed groente en fruit enz.
Wat valt op? Veel fruit en veel
soorten fruit waarvan enkele van ons totaal vreemd zijn, o.a. een soort
lychees, in kleine bolletjes, een soort vrucht dat je openbreekt en waarna er
acht halve maanachtige witte zaden in lekker vruchtvlees uitkomen. Verder bij
de groente hoe daar bijvoorbeeld taugé niet droog wordt verkocht maar in kleine
plastic zakjes met water wordt gedaan, kennelijk om het vers te houden.
Mooie grote vissen baarsachtigen
worden in vier delen opgedeeld. De kop en de graat worden beide voor soepen
gebruikt, dan de filet en daarna wordt er een soort pasta gemaakt van het
schraapsel van de graat en het vel en enkele andere onderdelen van de vis. Het
wordt stevig gemengd en gekneed. Het ziet er niet aantrekkelijk uit. Mango’s
gaan samen met gedroogde mango’s voor ca. 3 maanden in een pot waarna er
blokken van worden gemaakt.
Verder geven de foto’s een goed
beeld.
Op de markt. Deze vrouw heeft een hoofddoek die je in de klederdracht
van de etnische groepen van deze landen tegenkomtDSCN2281.jpg Bamboe
Bamboe
mango
in blokken verkocht
heerlijke vis
wortels van wat was het ook weer
gedroogde vis
Ook zien we hoe een vrachtwagen
wordt gelost en de zeer zware zakken puur met mankracht op wagentjes worden
geladen voor verder transport. Nu zie je de kerels al zweten laat staan als het
straks zomer is en volgens de gids de temp tot 40 gr. kan oplopen.
het lossen van de vrachtwagen
fiets met zijspan
zijspan wordt geladen
De vrouwen hebben bijna allemaal rondjes of vierkanten op hun wangen en vaak ook in hun hele gezicht van een soort geel smeersel. Dat is tegen de zon en ouderdomsvlekken. Soms wordt dit smeersel in een
soort bladvorm op de wang gesmeerd.
dit is een soort boomtak met schors dat natgemaakt wordt en dan
gemalen en dan wordt het op het gezicht gesmeerd
hier zie je hoe met de stokjes smeersel voor op het gezicht wordt gemaakt
een paar dagen later
zien we hoe de boompjes groeien waar de stokjes van worden gemaakt
Hakken
van Boeddhabeelden
Op weg naar de Mahamuni Tempel
stoppen we bij een straat waar de Boeddha images worden gemaakt. Grote brokken
marmer worden naar Mandalay getransporteerd uit een groeve in de bergen niet
ver hier vandaan. De brokken worden in ruwe vorm van het boeddha beeld gehakt.
Daarna krijgt het beeld steeds meer de vorm. Het laatste deel m.n. het gezicht
en de handen worden afgewerkt door de meester beeldhouwer. Van de brokken
worden opnieuw weer kleinere Boeddha’s gemaakt, enz. Een van de grootste waar
men nu aan bezig is, is ca. 1,5 meter hoog. Die grote worden vaak op bestelling
gemaakt. Je ziet er al heel jonge jongens/kinderen met een schuurtol het marmer
polijsten. Nergens - ook bij de jeugd niet - enige bescherming voor het
stof. Alles gebeurt in gehurkte zit.
Kortom arbeidsomstandigheden minimaal tot niet aanwezig.
op weg naar het beelden hakken staat een Big Ben in het centrum van Mandalay
Maha
Budhavasma Tempel en museum
Een groot complex dat zeer
levendig wordt bezocht. Uiteraard gaan schoenen en sokken uit en lopen we
blootsvoets het complex binnen. Het is er uitermate levendig, jong, oud,
koppeltjes en gezinnen met kinderen. Het centrum is het grote Boeddha beeld,
3,8 meter hoog, die door de gelovigen met bladgoud wordt bedekt. Het gezicht is
goed te zien maar alle armen en benen zitten onder het bladgoud. Men schat dit
op enkele tonnen. De gelovigen brengen
het bladgoud aan als zaken goed gegaan zijn of goede transacties zijn
afgesloten als dank, maar ook om het huwelijk dat gesloten is zijn zegen te
geven enz. Dit alles om straks, korte door de bocht, meer kans te maken om goed
beoordeeld te worden.
Om bij de Boeddha dichtbij te
komen moet je eerst bladgoud kopen en dan mag je het poortje door; dit alleen
voor mannen.
Het Boeddha beeld is in 1784
door het leger van Koning Bodawpaya van Mrauk U naar Mandalay gebracht als
“oorlogsbuit”.
Rond het hele complex staan nog
meerdere Boeddha beelden waar ook steeds volop wordt gebeden en geofferd. Vaak
staat bij de beelden door wie ze zijn geschonken en wanneer.
Ook is er een foto museum
ingericht dat laat zien waar en wanneer het Boeddha beeld van deze tempel is
geweest. Dit Boeddha beeld is op verschillende plaatsen Thailand en Myanmar
geweest en gebracht als “oorlogsbuit”.
Rond het hele complex staan nog meerdere Boeddha beelden waar ook steeds volop wordt gebeden en geofferd. Vaak staat bij de beelden door wie ze zijn geschonken en wanneer.
Ook is er een foto museum ingericht dat laat zien waar en wanneer het Boeddha beeld van deze tempel is geweest. Dit Boeddha beeld is op verschillende plaatsen Thailand en Myanmar geweest en
is door de verschillende koningen als trofee van een overwinning verplaatst.
Tot slot bezoeken we nog twee delen, in de ene dragen twee sterke mannen een grote bel in het andere complex staan een viertal grote bronzen beelden opgesteld van een draak, een generaal, een kikvors, een olifant en nog een. Het geloof is dat je door een of meer van de beelden te strelen/aaien je pijn bij jezelf minder wordt en weggaat.
Het is een indrukwekkend complex en ook wij als niet gelovigen zijn best onder de indruk.
Men loopt langs de beelden en
streelt er overal langs. Soms
maakt men daarna dezelfde beweging over het eigen
lijf
Lunch
We noemen het hier even: een
eenvoudige lunch van een soort in olie gebakken “pannenkoek”. We proberen het
simpel te houden om niet op twee grote rijstmaaltijden per dag uit te komen.
lunch in een theehuis
Golden
Palace Monestry
Het is het enige geheel uit
teakhout overgebleven gebouw vanuit de Royal Palace dat verder in de tweede
wereld oorlog geheel is weggebombardeerd.
In 1857 besluit koning Mindon de
hoofdstad van Amurapura naar Mandalay over te brengen. Het is wel gebruikelijk
dat een nieuwe koning zijn hoofdstad verplaatst. Gebouwen en de stenen van de
muren van de oude hoofdstad worden vaak opnieuw gebruikt. Zo gaat ook het
geheel uit teakhout opgetrokken gebouw over van Amurapura naar Mandalay naar
het koninklijke Paleis. Echter de broer van de Koning wordt ziek en wordt in
dit huis verpleegd en sterft een jaar later. Daarom laat de Koning Mindon het
huis ca. 1,5 km buiten het paleis verplaatsen en wordt daarin een klooster
gesticht ter nagedachtenis aan zijn broer. Daarom is het niet omgekomen tijdens
de bombardementen in de tweede wereld oorlog en is het teakhouten gebouw met
het zeer mooie houtsnijwerk bewaart gebleven.
Onze gids denkt dat het in 1835
in Amurapura is gebouwd maar dat kan ook veel vroeger zijn geweest, in 1857 is
het mee naar Mandalay is gekomen en in 1859 na de dood van zijn broer op de
huidige plaats is gebouwd.
Ook dit gebouw wordt door veel
lokale mensen bezocht. Het is heel mooi houtsnijwerk, zie foto’s.
het prachtige houtsnijwerk
binnen in
Geer mag niet mee, maar heeft aan het koperen beeldhouwwerk genoeg te zien
uitvergroot
Kuthodaw
Pagode, het grootste boek ter wereld
Kyaugtawgy
Pagode
Sutaungpay
Pagode met zonsondergang
Tot slot van deze indrukwekkende
sightseeing dag gaan we Mandalay Hill op om daar de laatste pagode van vandaag
te bezoeken en de zonsondergang te zien. De pagode ligt helemaal op de top van
de heuvel die ca. 300 meter boven de vlakte ligt. Er wordt wederom een legende
vertelt: Boeddha zou hier geweest zijn op de top van deze heuvel en de
zonsondergang hebben gezien. Hij voorspelde dat 2400 jaar na zijn bezoek hier
op deze mooie plek aan de voet van deze heuvel een stad zou worden gesticht.
Deze voorspelling is dus door Koning Mindon uitgevoerd. We zijn aan de vroege
kant en gaan nog een kop thee drinken bij een van de stalletjes langs de
trappen naar boven.
We zien ook dat naar mate de
zonsondergang dichter bij komt de mensen menigte toeneemt, dus op tijd een
goede positie innemen is een goed voorstel van onze gids.
We staan nog naast een US koppel
uit Virginia en hebben het nog over de Donald. Zij zijn heel duidelijk: we
hebben Hillary gestemd omdat we tegen der Donald zijn. Heel intellectueel US
begrijpt niet dat hij aan de macht is kunnen komen. Een ramp.
En dan begint de zon steeds
roder te worden de zonsondergang is om 5:50. De foto is van zes minuten voor
die tijd. De zon zakt in de wolken/nevel hij gaat onder voor de bergkam bereikt
is, maar het effect is niet minder. Een prachtige afsluiting van de dag.
Diner bij Unique Myanmar
Van Mandalay Hill rijden we naar
Unique Myanmar een leuk restaurant met typische Myanmar eten. Je kunt het heet
krijgen of mild of zacht. Wij stellen milt een gerecht met kippenvlees, groente
en rijst in een milde curry.
Daarna lekker terug naar het
hotel; de eerste dag vol nieuwe ervaringen.
Zaterdag 21 januari
Amurapura en de U Bein brug
We rijden om kwart voor vijf in
het donker weg uit het hotel. We kunnen ons niet herinneren ooit zo vroeg
opgestaan te zijn om een zonsopgang te zien, maar het wordt hier zo aangeprezen
DUS vroeg weg. Na een half uurtje komen we bij U Bein brug in Amurapura aan en
is het gaan schemeren.
De U Bein Bridge is de langste
teakhouten voetbrug in de wereld. Hij loopt over het Taungthaman meer en is
ruim 1,2 km lang en gebouwd op ruim duizend teakhouten pilaren. Ook de planken
van de brug zijn allemaal van teakhout. De brug is gebouwd in 1859 nadat de
koning Mindon besloot de hoofdstad te verplaatsen van Amurapura naar Mandelay
ca 11 km noordelijk. De burgemeester in die tijd van Amurapura, U Bein, besluit de overgebleven teakhout palen van het
vroegere paleis te gebruiken voor de bouw van de brug om de twee stadsdelen met
elkaar te verbinden. Wij zien de brug als hoog boven het meer staande maar dat
is omdat we er in het droge seizoen zijn. In het natte seizoen juli augustus
komt soms de brug onderwater te staan omdat het meer verbonden is met de Ayeyarwady
rivier die sterk op het seizoen reageert. We zijn er op tijd zien de zon
prachtig opkomen van achter de heuvelrug terwijl de brug niet volstaat met
mensen. Daarna lopen we door naar de overkant eten daar een soort “pannenkoek”
als ontbijt en wandelen weer terug. Na de zonsopkomst zien we ook dat de
vrouwen en mannen volop het land gaan bewerken. Er worden veel aardnootjes
(pinda’s) verbouwd op de vruchtbare banken bij laag water.
Ubein bridge bij zonsopgang
hier wachten we tot de zon opkomt
als het licht is begint men op het land te werken
monniken op de brug
Taung Min Gyi Pagode
In 1785 weet een monnik zoveel
geld in te zamelen dat hij aan de west kant van Taungthaman meer,
waar nu de
brug uitkomt, een Boeddha kan oprichten. De Boeddha staat daar in het landschap
en
wordt daar aanbeden. Volgens de gids betekend de naam “de Boeddha onder de
zon”. Pas in 1950 is
er een rijke zakenman die de middelen verstrekt om een
gebouw boven de Boeddha aan te brengen.
Er is een fotogalerij waarop de
vroegere verweerde Boeddha te zien is en vergeleken wordt met de
huidige die er
piekfijn uit ziet. De Boeddha is ca. 25 meter hoog.
We lopen de tempel in en zien
dat een hele groep vrouwelijke monniken reeds voor de Boeddha aan
het bidden
zijn. Ter wijl wij er zijn komt er nog een hele groep bij. Ze schijnen allemaal
met enkele
busjes vanuit een naburig klooster gekomen. De leeftijd varieert van
heel jong 6 à 8 jaar naar 50
plus. Allemaal ook kaal geschoren en licht roze
doeken om.
Maha Gandayon Kyaung Klooster
Het is een reeds lang bestaand
klooster met plaats voor 1500 monniken, inclusief novice monniken.
Jongens van
6 à 8 jaar kunnen daar hun eerste ervaring opdoen tot de oudere van 50 plus en
de zeer
oude. Zij wonen in het klooster in verschillende gebouwen. Volgens een
vaste discipline is de dag
ingedeeld, het ontbijt om 4:30 daarna
bidden/mediteren en terug naar de kamers voor studie, om
10:15 is de tweede en
laatste maaltijd en ook dan weer bidden/mediteren en daarna studeren. De
maaltijden worden in stilte genuttigd. Tijdens de lunch worden donors van die
dag uitgenodigd om de
maaltijd mee te maken. Zij worden ontvangen voordat de
monniken gaan zitten door de leider van het
klooster en maken een rondgang
tijdens de maaltijd.
We zijn er tussen half tien en
kwart voor tien en bekijken verschillende gebouwen en de keuken. In
de keuken
wordt het voedsel meestal door vrijwilligers klaar gemaakt zo ook toen wij er
waren. Het
menu van de ochtend en de lunch hangt aan de muur.
Dan lopen we terug naar de
plaats waar de monniken zich om 10:15 zullen opstellen. Het is een
spektakel
geworden enkele busladingen toeristen verdringen zich aan weerskanten van de
straat op de
stoepen om toe te kijken hoe de dubbele rij zich opstelt en aan
tafel gaat.
Verschillende toeristen kunnen
zich niet naar de regels voegen en worden dan redelijk afgeblaft door
een
monnik die de orde moet handhaven. Nadat de 1500 monniken aan tafel zijn gegaan
lopen we
langs de eetzalen waar de maaltijd wordt gebruikt. Met de zwijgplicht
valt het wel mee, met name de
novices zie we redelijk met elkaar praten. Nogal
wat monniken lopen met hun bedelnap vrij snel weer
weg; zij mogen de maaltijd
ook op hun kamer verder nuttigen maar wel voor 12:00 uur. Tussen 12:00
uur en 4:30
‘s morgens alleen water en vruchten sappen.
Zijdeworkshop
Het is het weven van zijde
sarilappen waarbij ingewikkelde patronen aan de orde zijn. De beide
dames
werken aan ca. 5 meter stof ongeveer een maand. Het lijkt een redelijk monotoon
werk
waarbij je wel voortdurend op moet letten; zie foto’s.
deze dames maken een ingewikkeld patroon. Je ziet dat er als achtergrond
in deze doek nog gekleurde banden te zien zullen zijn
Bronzen beelden gieten
Na de tempel gaan we nog even langs een bronsgieterij waar grote bronzen beeld worden gemaakt van Boeddha, maar ook van de beroemde Myanmar generaal de vader van de beroemde nobelprijs winnares mevr. Aung San Suu Kyi via de verloren was methode. Dus van klei wordt een ruwe vorm gemaakt, op deze ruwe vorm wordt was aangebracht en op deze was wordt de beeltenis precies aangebracht. Vervolgens wordt deze beeltenis weer afgedekt met fijne klei en later stevige klei. De ontluchtingsgaten worden aangebracht en het geheel wordt gebakken. Tijdens het bakken loopt de was uit het model. Daarna wordt de ruimte tussen de twee klei lagen volgegoten met brons en koelt het geheel af. Na verwijdering van de klei lagen blijft het brons over dat vervolgens wordt afgewerkt en gepolijst.
fase 1 een beeld van klei wordt gemaakt
fase 2 over de klei gaat was
fase 3 over de was gaat weer klei, waarin gaten worden gemaakt zodat
de waser bij verhitting uit kan lopen. Dit beeld in wording gaat in de oven,
de was wordt eruit gesmolten en het brons wordt in de gaten gegoten
Houtsnijwerkplaats en kleden borduurwerk
Uit teakhouten planken worden
allerlei mooi uitgesneden motieven gemaakt. Het motief wordt als een soort
negatief met een donkere kleurstof uitgebeeld het donkere deel moet daarna
worden uitgefreesd. De diepte, schuinen randjes enz. zijn ter beoordeling van
de vakman. Ook hier weer wordt het ruwe werk door de leerlingen gedaan en komt
de meester snijder de afwerking doen. Alles gebeurt zittend op de te bewerken
planken.
het model wordt op papier getekend
de tekening legt men op het hout en zo wordt het uitgehakt
Kledenwerkplaats.
In dezelfde werkplaats als het
houtsnijwerk. Men brengt allerlei patronen met de hand aan.
Ook hier zit men met het kleed
op een laag raamwerk om de naald onderlangs omhoog te kunnen brengen.
De voor- en achterkant van een geborduurd kleed
Lunch
Lekker gegeten in een restaurant
lang de weg: een currie chicken en fried vegetables met rijst. Eigenlijk weer
te veel.
Golden leave workshop
In een winkel naast de weg stoppen
we en horen we het gehamer van de bladgoud makers.
Het proces gaat in twee fasen
1. Bamboepapier maken
· je hebt een bamboestengel, keihard
· zaden en knopen verwijderen
· in dunne plakjes snijden
· die plakjes 3 jaar in water met lime laten weken
· in vezels crashen
· er pulp van
maken
· in 6x6 blaadjes snijden
· die met een stok dunner maken, je hebt dan
bamboepapier
22. Goudpapier maken m.b.v. bamboepapier
· een gouden plakje maken van echt goud
· goud tussen bamboe en rijstpapier doen
· dat met hertenhuid omwikkelen tot er een stevig pakje
van is
· op dat pakje wordt 5 uur keihard met een hamer
geslagen
· en dan heb je gouden plakjes die op de Boeddhabeelden
worden geplakt en ook allerlei andere toepassingen hebben
Het is een oorverdovend gehamer
van drie mannen die het pakje zoals gezegd 5 uur moeten bewerken. Zij hebben geen
enkele gehoor bescherming en dus moeten ze na een aantal jaren stokdoof zijn.
Zij hebben steeds na een bepaalde tijd en rust periode. De tijd van rust tot
rust wordt gemeten met een kleine half vormige kalebas met een klein stokje
recht op in het midden van de bodem. In deze kalebas zit een klein gaatje
waardoor de kalebas langzaam volloopt. Zodra de kalebas zinkt is het weer pauze
tijd.
plakjes bamboe die 3 jaar in potten geweekt worden
er ontstaan vezels, daarvan maakt men pulp waar blaadjes papier van geklopt worden
in dit pakje van hertenhuid
zit een stapeltje bamboe- en rijstpapier met goud ertussen
het pakje wordt goed vastgezet op een steen
zo wordt er 5 uur op het pakje geslagen
in verschillende fases wordt een gouden plakje geslagen
een van de producten van gouden blaadjes
We rusten even in het hotel.
Koninklijk Paleis
Het koninklijke Paleis ligt
binnen de koninklijke compound omgeven door vier muren van 2 bij 2 km en voor
deze muren zijn de grachten gegraven van ca. 20 meter breed. Dit alles ter
verdediging. Het wordt ook mooi beschreven in het boek over Myanmar/India “Het
Glazenhuis”. In 1885 werd de toenmalige koning door de Britten verbannen naar
India ten zuiden van Mombai. De Britten namen er gedeeltelijk hun intrek. In de
tweede wereld oorlog werd het volledig verwoest door een bombardement van de
Japanners. Nu wordt het grootste gedeelte gebruikt door het militaire bewind
maar zijn het paleis en alle bijgebouwen in de oude stijl opgetrokken. Jude,
onze gids, vertelt dat dit soort delen worden gerestaureerd om aan de bevolking
te laten zien dat Myanmar een groot verleden heeft.
De binnenkomst gaat via de “Ontvangst
Hal”, de koning zit samen met hare majesteit hoog boven het publiek en betreden
hun zetels via de achterzijde. Ook hier is het steeds schoenen en sokken uit
als respect voor de koning. Verder lopen we verschillende werkvertrekken langs
en leren dat de koning vier vrouwen had nl. zuid, noord, oost en west die ook
in die delen van het hof wonen. Daarna komen de verblijven voor de ca. 50
concubines. Jude vertelt dat Koning Mindon die hier het langste woonde ca. 150
kinderen had. Alle concubines hebben in die tijd een eigen kamer. Een eneuch gaat
vooraf naar de concubines toe met de opdracht kamer goed schoonmaken jezelf
goed reinigen want de koning komt vanavond bij je langs.
Verder de uitkijktoren opgelopen
die een mooi uitzicht op het paleis en de omringende stad geeft.
de gracht en de
buitenste muur rondom het koninklijk paleis; de muur is 2 bij 2 km
het koninklijk paleis van buiten
de gracht rond het
paleis, de muur is 2 bij 2 km
overzicht van de gebouwen vanaf de uitkijktoren
de koning en koningin in de ontvangsthal
Kees en Geer voor de tempel
de top van de toren
het paleis van de koningin
de huizen van de concubines
de koning heeft slechts een
eenpersoonsbed waar hij iedere nacht terugkeert
Hotel en diner bij “ Little bit of
Mandalay
Zondag 22 januari
Markt van Amarapura
Om 8:30
vertrekken we naar Inwa via Amarapura. Voordat we de pont nemen gaan we nog een
uurtje om de markt van Amarapura bekijken. Deze is kleiner dan de grote markt
van twee dagen geleden maar ook veel knusser en alles staat nog dichter op
elkaar. Het is er druk en opnieuw zijn we onder de indruk van de hoeveelheid
kruiden die er worden verkocht. Geer krijgt bij een bloemenstalletje nog een
witte hyacint aangeboden.
zie de leuke weegschaal
We gaan met een pontje naar Inwa, oude naam Ava, en rijden met paard en
wagen naar het geheel uit teak vervaardigde klooster. Via allerlei rijstvelden
en door enkele dorpjes. Deze tocht is op zichzelf al heel leuk.
het bootje waarmee we overvaren
het wassen van kleren bij het uitstappen
in Inwa rijden we
met paard en wagen
Bagaya Teak Monastery
Gebouwd in 1834
door koning Bagyidaw Being, vernield in 1838 door de grote aardbeving. Koning
Buropia verhuist in 1783 de stad naar Amarapura. Later gaat de hoofdstad weer
terug, een paar keer ging het heen en weer tussen Inwa/Ava en Amarapura,
afhankelijk van de heerser. Het kooster bevat mooi teak hout snijwerk dat de
tand der tijd goed heeft doorstaan. Het is een groot vierkant in drie lagen
opgetrokken. Met het bestand van de monniken is het minder goed gegaan nu leven
hier no maar 5 monniken.
de zeven daken
In koets rijden we vervolgens
naar het oude koninklijke paleis en gaan daar via een oude poort de compound
binnen. Deze oude poort met twee stukken muur en de uitkijk toren is het enige
wat nog over is van het paleis. De rest is afgebroken en voor nieuwe paleizen
gebruikt. Zo ging dat vroeger vertelt de gids, iedere koning bouwde zijn eigen
plek en gebruikte de oude paleizen. Sommige gebouwen werden ook zo gemaakt dat
ze verplaatsbaar waren denk aan de “Golden Palace Monastery” van de eerste dag.
Nan Myin Uitkijktoren
Binnen het oude
paleis terrein staat ook de uitkijktoren. De top eraf door de aardbeving 1838. De
restanten staan schuin en begroeid met gras. We mogen de toren niet meer op te
gevaarlijk.
Maha Aungmye Bonzan klooster
De eerste vrouw van Koning
Konbaung bouwde een klooster ter ere van haar vroegere echtgenoot in 1822. Zij
wilde een ander klooster dan alle andere tot nu toe. Dit werd het Maha Aungmye
Bonzan klooster. Een prachtige stenen constructie gelegen op een lichte
verhoging. De beneden verdieping bestaat uit een groot aantal gewelven waar de
monniken vroeger in woonden. De opvolger van haar echtgenoot Koning Bagyidaw
vertrouwde het niet en liet de late Queen oppakken en doden omdat hij dacht dat
het klooster vol zat met soldaten en dat zij een coupe voorbereiden.
Het is nog steeds een zeer
imposant gebouw.
We gaan met ons pontje terug de
rivier over en rijden de Sagaing heuvel op die prachtig gelegen is aan de Ayeyarwady
rivier. Op de hellingen van deze heuvel zijn vele kloosters gelegen zowel voor
de monniken als voor de vrouwelijke kloosterlingen. Langs deze kloosters rijden
we naar de top, maar voor we daar naar toegaan bezoeken eerst twee andere objecten.
Aung Myae Oo Monastery.
De Monastery is een Education
Free School die opgezet is door een monnik voor arme kinderen en wezen om hen
een kans op scholing te geven. De school draait geheel op donaties en vrijwilligers.
De school begint het schooljaar
2003 – 2004 met: 9 novices, 13 monniken, 5 jongens en 4 meisjes, totaal 31 met
6 leerkrachten. Nu voor het schooljaar 2016 – 2017 is dit gegroeid naar: novices
682, 1581 monniken, 178 jongens en 115 meisjes, totaal 2556 met 68
leerkrachten. Een werkelijk fantastische prestatie en dit allemaal met
gedoneerd geld. We zien de oprichter in gesprek met enkele mensen op een
afstand in zijn eenvoudige monniken kledij.
de aantallen
Umin Thouzeh Pagode
Deze is
halverwege de heuvel die we aan het oprijden zijn. Het is een grot van een
bijna een achtste
cirkel waarin tegen de achterwand 43 Boeddha’s naast elkaar
zitten en aan weerskanten wordt deze rij
afgesloten met een staande Boeddha. Als
je de grot ingaat loop je langs de lijn van deze Boeddha’s.
Het geheel zou uit
de 17e of 18e eeuw zijn. De kleuren zijn heel vrolijk.
Het is eigenlijk een grappige
afwisseling van alle tempels en pagodes. Er is
verder geen verhaal bij, althans niet dat wij ons
herinneren. Wel valt het op
dat er ook allerlei buitenlandse namen bij de plaatjes van de donateurs
staan,
zoals uit Zwitserland, uit Duitsland, USA, en nog een aantal. Uit NL zien we zo
gauw niet.
Sone Oo Pone Nya Shin Pagode op de Sagaing Heuvel
Deze pagode is uit 1312 en ligt
helemaal boven op de top van de Sagaing heuvel, 250 m hoog. Er is een 30 m hoge
Boeddha in een ruimte met kleurige turquoise en groene tegels, een prachtige
Boeddha. Op het plein eromheen kleinere en grotere beelden en een stupa van 30
m hoog die onder reconstructie is. Met een heerlijk windje lopen we op ons
gemak over het plateau. Met een werkelijk fantastisch uitzicht op de rivier en
de heuvels. Op die heuvels zijn eindeloos veel stupa’s en pagodes. Waarom
zoveel? Het was en is daar een mooie plaats om kloosters aan te leggen, een
jungle met rust voor meditatie. Dat is dus gebeurd. En dan zijn er altijd
mensen die iets goeds willen doen en dan bouwt men een stupa of pagode. Dat
gebeurt nog steeds, al probeert men nu wel te stimuleren dat men aan een school
of iets voor gezondheidszorg of een iets ander nuttig doneert. Wij zijn
verbaasd dat we overal – niet alleen hier – zo verschrikkelijk veel geld in
donaties zien omgaan.
overal waar je heen kijkt zie je pagodes, niet te geloven
en hier op de achtergrond de brug over de Ayerawaddy die met Sagaing verbindt
Theater
Terug naar het
hotel, wat werken aan de blog en in de avond naar het Min Than Theater van de
Inwa School of Performing Arts, aanbevolen door Jude. Het is een gezelschap van
studenten die een dans opleiding volgen. Ze geven een prachtige voorstelling,
die wordt begeleid door Myanmar muziekinstrumenten. Daarbij is een reeks
drummetjes die met stukjes klei meer of minder erop gesmeerd gestemd wordt. Na
afloop komen de studenten allemaal nog naar voren en wordt door de leiding over
de opleiding verteld. Ook laten twee leerkrachten zien hoe het fijne handenwerk
razend snel in zijn werk kan gaan. Een heel leuke avond.
de muziek is leidend voor de dansen, een soort drum; met klei wordt de toonhoogte bepaald
jonge fluitist
Maandag 23 januari
De Mingun Pagode
Vandaag gaan we naar Mingun, een
dorp ten noordwesten van Mandalay. Uit dit dorp of een dorp in de buurt komen
de belangrijke koningen (Bodawpaya, Mindon). Met de auto naar het noorden van
de stad, dan op de boot voor de tocht van bijna een uur over de beroemde
Ayerawaddy rivier. Een heerlijke tocht, alleen met ons 3-en op de boot, gezeten
op luie rotan stoelen in de zon / onder het afdak.
De rivier is heel breed en nu
bij laag water zijn ge grote zandbanken goed te zien. Het hoogte verschil met hoogwater
in juli augustus lijkt zeker vier à vijf meter. Op de zandbanken groeit hier
daar hoog gras. Er staan ook verschillende huisjes aan de kant, alle van
tijdelijke aard. Verder is er een levendige scheepvaart, we zien allerlei
vaartuigen met goederen langsvaren. Die met aarden potten vallen het meest op.
Maar ook kleinere vissersboten met allemaal een motor met een heel lange as
waar de schroef voor de voortstuwing zorgt. En natuurlijk de vele toeristen
boten zoals wij op weg naar Mingun.
overzicht aan de kade
boot met schroef
aarden potten worden vervoerd; let op de peilstok
rmet zo' n boot varen wij
heuvel bij Mingun is weer vol met stupas en pagodes
Op het laatst is er een plaats
waar je soms dolfijnen kunt zien. Wij hebben geluk en zien er een stuk of drie,
drie keer. Deze rivierdolfijnen zijn grijs en vrij groot.
De Mingun Pagode
De
Mingun pagode heeft 2 leeuwen bij de ingang waarvan alleen de konten nog over
zijn; de rest is vernield door de aardbeving van 1838/39.
De
pagode zelf heeft ook van die beving te lijden gehad. Hij is sowieso niet
afgebouwd: de legende is, niet genoeg arbeidskrachten, die zijn nodig voor het
verplaatsten van de stad in het zuiden. En om astrologische redenen: als hij
klaarkomt, gaat dat ten koste van de dood van de koning. De onafgebouwde pagode
is enorm groot (ca. 50 bij 50 meter en ca. 30 meter hoog en dat alles geheel
baksteen). Net als overal moet alles groter en mooier zijn om de macht van de
koning te laten zien. We lopen om de pagode heen. Er zitten enorme scheuren van
de aardbeving in het blok dat reeds is gebouwd.
de Mingun Pagode
het restant van een leeuw
de Mingun Pagode vol met scheuren
Mingun Klok
Vervolgens
lopen we naar de Mingun Klok uit 1808 , een van de grootste klokken ter wereld,
gebouwd dooor koning Bodawpaya (1782 – 1819), gewicht ongeveer 90 ton en de
diameter onderaan is 5 meter. Hij zou geluid worden bij de opening van de
pagode, wat dus nooit is doorgegaan. Drie keer: voor Boeddha, voor het studeren
en voor de monnik. In die tijd heeft de koning een paleis op een eiland in de
rivier. Daar is de klok gegoten en met vlotten en daarna olifanten naar hier
verplaatst.
Mingun Klok
Dorp
We
lopen een stukje door het dorp en groeten een oude, sigaar rokende vrouw en
bezoeken een klein monnikenschooltje. Op dit schooltje zitten vnl. kinderen uit
het westen van het land, waar het onrustig is (geweld tegen Rohinja’s)
huis in het dorp
vrouw met sigaar
in het dorp nog een ruine
schooltje
jongetje met hoepel
Hsinbyume Pagode
Dan
nog de Hsinbyume Pagode, spierwit gekalkt. De koning liet hem bouwen ter ere
van zijn vrouw die een paar dagen na de bevalling van een baby overleed.
Bijzonder is
nog dat er 2 Boeddha’s achter elkaar zitten in deze pagode. Ons wordt verteld
dat dat is omdat er een keer van de Boeddha het hoofd is afgeslagen. Toen heeft
men vervolgens 2 Boeddha’s achetr elkaar gemaakt, voor het geval dat … dan is
er altijd nog een over. Of het waar is weten we niet. Wel komen we in Hsipaw
weer een keer twee Boeddha’s tegenkomen.
de spierwitte pagode
2917 2 boeddhas
een groep Shan vrouwen
uitzicht over de rivier
de Boeddha achter de Boeddha
De terugvaart is net zo mooi als
heen: heerlijk varen over de rivier
een huis langs
de rivier
We lunchen in een theehuis in de
stad, worden naar het hotel terug gebracht en nemen afscheid van San de
chauffeur die ons heel goed en veilig rijdend vier dagen overal heeft heen
gebracht.
Om een uur of vier laten we ons
door een taxi naar de stad brengen, lopen langs de paleisgracht op en neer en
verpozen ons dan een tijdje met boek en computer in restaurant Unique Myanmar
daar voor de tweede keer, waar we daarna eten. Heel gezellig.
diner bij Unique Myanmar
Bij het hotel
terug gekomen worden we verrast door een dame die Myanmar muziek speelt. Leuk
Myanmar muziek
van dichtbij
Dinsdag 24 januari
Geen programma vandaag. Voor de
tweede keer gaan we naar de Zegyo markt, omdat nu ook de overdekte markt open
is. Het is een vier verdiepingen hoog gebouw, vooral voor verkoop van kleren,
huishoudspullen en gereedschap. We dwalen door de smalle paden en zien pakken
en nog eens pakken met vooral longhis en ook saris. De verkoopster staat
er soms bovenop of zit een klein
schuttersputje omgegeven door koopwaar. Natuurlijk ook allerlei andere kleren.
Op de hoeken ook fruit en groente. Met de roltrap naar boven, nog meer kleren.
Leuk om doorheen te lopen. Verder valt Kees op dat er nergens sprinklers zijn;
ook brandkranen niet kunnen ontdekken terwijl er behoorlijk veel brandbaar
materiaal overal ligt.
de overdekte markt
verkoop van longhis etc
een mooie dame
Dan nog een stukje door de
groentemarkt in de open lucht van de eerste dag, op zoek naar een foto voor
Willem van een Chinese Buffalo. Een Chinese Buffalo is een driewieler met
aandrijving op het voorwiel met een typische motorfiets motor. De snaren naar
de vliegwielen zijn niet afgeschermd en het overloop vat van het koelwater is
open en staat voortdurend wat water te verdampen. We zullen nog een foto nemen
de komende week als we up-country zijn.
een vrachtautootje
op straat
Eindawyar Pagode
Door een nauw straatje zien we
de gouden top van een pagode. Het lijkt ons leuk daar heen te gaan. En het is
de moeite waard, want we komen in een prachtig en groot complex met pagode en
andere gebouwen. Op een groot boord staat ook in het Engels de naam en dat Koning
Pagan Min Srithudhama deze pagode heeft gebouwd en dat hij ingewijd is in
november 1848. De diameter van de basis is 30 meter en de hoogte zoals we het
zien is 28 meter.
Ook fijn om na het gewoel van de
markt hier tot rust te komen, zittend op
een muurtje met ons flesje water. Op blote voeten lopen we een tijdje rond.
Rond de pagode staan vele kleinere Boeddha’s opgesteld, alle met een iets
andere naam, allemaal voorzien van kopjes water/thee, wat eten en bloemen. Vaak
brand er wierook op een rekje.
de Eindawyar Pagode
we lopen eromheen
in een van de
gebouwen Boeddha die door 3 cobra’s beschermd wordt, een legende
Dan gaan we op zoek naar de
eerste Moskee die op ons kaartje staat en we vinden hem snel aan de vrij drukke
25ste straat. De toegang gaat
door een steegje zoals wij dat wel zien bij schuilkerken in NL. We mogen
binnen, het is een eenvoudige moskee. Om 1 uur wordt het volgende gebed
gehouden. Dan verder naar de zgn. Moslim wijk, twee blokken verder, daar vinden
we 5 à 6 moskeeën dicht bij elkaar. Een van de bewoners wijst me des gevraagd
precies aan welke moskee Soenitisch is en welke Sjiitisch is. Ze liggen
tegenover elkaar. Hetgeen weer eens laat zien, dat als er een kleine
gemeenschap anders gelovigen zijn, in een grote totaal anders gerichte
gemeenschap, de verschillen binnen deze kleine gemeenschap niet meer zo groot zijn.
Mingala Mosque
van binnen
de Joon Mosque is de grootste
We vinden ook de twee Hindoe
tempels. Ze zijn allebei dicht. De Hindoe tempels zien er wat verwaarloosd uit
in vergelijking met de moskeeën. Wel
grappig dat deze twee anders denkende groepen in twee wijken wonen pal naast
elkaar. De Hindoe tempels zijn potdicht.
de Sri Krisna tempel
van dichtbij
de Sanathan Darma tempel
We genieten van het rondlopen in
de stad, zonder heel gericht doel. Om een uur gaan we per taxi terug naar het
hotel voor een eenvoudige lunch met omelet en groente.
Eind van de middag weer naar de
stad, nu naar Unique Mandalay-2 op de 26ste straat waar om 7 uur een marionetten theater
wordt opgevoerd. Even rondlopen wordt bij de buren een biertje drinken.
In het restaurant zitten we
eerst wat opzij. Vlak voor de voorstelling begint en we eten willen bestellen,
vragen we om dichterbij het podium te mogen zitten. Onze tafel wordt verplaatst
en we zitten op de eerste rij. De voorstelling is erg leuk. Een dame en heer
brengen de kleurrijke poppen tot leven in een aantal verschillende taferelen.
Tussen de verschillende taferelen van het poppenspel danst een dame Myanmarese
dansen vooral de hand en vinger bewegingen zijn weer typische Aziatisch.
restaurant Unique Myanmar 2 heeft een aardige sfeer
een van de
marionetten
Na nu vijf dagen in en rond
Mandalay hebben we een goede indruk van deze oude hoofdstad. Een heerlijke
stad. Heeft 1,3 miljoen inwoners, maar doet heel ruim en rustig aan. De stad is
schoon. Bij het oversteken is het wel uitkijken, maar er is geen gejaagde sfeer
en na Dhaka is het een verademing. De auto’s zien er allemaal goed uit, geen
geblutste bussen, geen baby taxi’s en geen riksja’s.
De restaurants waar wij komen
zijn heel prima, de eenvoudige theehuizen ook. En er is natuurlijk ook van alles langs de
straat te koop.
Het grote twee bij twee km
terrein van het paleis ligt naast het hart van de stad. Vlak daarnaast is de
downtown en de markt.
Over onze kennismaking met Myanmar zijn we zeer
tevreden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten