maandag 20 maart
Het is vroeg en nog helemaal
donker als we in Nakhon Si Thammarat om 4:45 opstaan om om 5:15 met een taxi
naar het station te gaan. Hoewel de taxi geregeld is, is er om 5:15 geen taxi te
zien. De nachtportier gaat om 5:20 bellen en dan hebben we snel een auto bij
het hotel. We zijn om half zes bij het station, kunnen de kaartjes kopen en
stappen even later in de trein naar Phatthalung. Het is de trein die we de avond
voordien op spoor drie hebben zien staan, sommige wagons hebben licht aan
sommige niet maar ons wordt verzekerd dat het geheel naar Phattalung gaat en
dat gaat ook zo.
We hebben door al dit gebeuren
rond de kaartjes de kans gekregen te kijken wat er allemaal op het perron
gebeurt. Zoals bij we bij Ron Phibun junction, waar het spoor van uit Nakhon Si
Thammarat uitkomt bij het spoor van zuid Thailand naar Bangkok gaan; gestopt
tegenover het stationmaster office. De stationschef komt langs en Kees krijgt
de kans deze eindelijk uit te horen over hoe de beveiligingen op de één-spoor trajecten hier
werkt, in Nakhon en ook in alle andere plaatsen waar treinen elkaar moeten
passeren.
Het systeem, vertelt hij, is
eind veertiger begin vijftiger jaren ontwikkeld gelijk met het in bedrijf nemen
van de spoorlijnen na de tweede wereldoorlog. Iedere treinmachinist moet een
soort ronde sleutel bij zich hebben die hem verzekerd dat zijn traject vrij is.
Deze sleutel zit in een houder aan een tennisraket met een soort tasje op de
plaats van het handvat. Bij het volgend trajectstation is deze sleutel nodig om
de wissels om te kunnen zetten voor de trein die in omgekeerde richting dat
traject in moet gaan. Met deze sleutels voorkom je dat er twee treinen op het
zelfde traject kunnen komen. De tweede man op het spoorcomplex staat steeds
klaar om de tennisracket over te nemen van de in komende trein (zijn arm gaat
door het gat van het racket heen), vervolgens zet hij de wissels om en dan zie
je hem op een drafje naar de lok lopen om de sleutel weer over te geven die
vrij is gekomen nadat de wissels zijn om gezet.
Hier in Ron
Phibun Junction, vertelt hij, is
het nog wat ingewikkelder want hij heeft drie vakken die steeds beveiligd
moeten zijn. Leuk dit zo te zien en te horen E.e.a. nog ver weg van het
digitale tijdperk. Maar het werkt, de stationschef is er trots op dat er nog
nooit een treinbotsing is geweest.
de sous-chef laat de “racket” met de sleutel zien
sous-chef toont de "tennisracket" van dichtbij, met bij het handvat het sleuteltasje
de sleutel die in het “racket” zit, en die nodig is om het wissel om te zetten naar het vrijgekomen vak
in het seinhuis; de sleutel moet in een van deze 2 apparaten ingevoerd
worden voordat het wissel omgezet kan worden
worden voordat het wissel omgezet kan worden
een doorgaande trein pakt rijdend de "tennisracket" met sleutel
uit deze houder en weet dat het vak vrij is
het apparaat dat de wissel doet omklappen
We komen in Phatthalung met ca. 10 minuten vertraging aan en lopen naar het loket om onze reis van Phatthalung naar Padang Basar te boeken. Dat lukt niet: de trein de volgende dag zit vol. Oké de volgende dag? Nee die kan pas morgen worden geboekt. In gebroken Engels vragen we: en morgen dan, is het zeker we kunnen dan een ticket krijgen? Het lukt niet, de stationmaster van Phatthalung wordt er bij gehaald hij begrijpt onze vraag en neemt onze namen op en paspoortnummers op zodat de loketman gelijk als hij zijn dienst morgen omvier uur ’s nachts begint onze kaartjes kan reserveren. Wij zeggen toe morgen weer vroeg terug te komen.
in de “ordinary train” met houten banken
aankomst in Phatthalung
We lopen vervolgens van het
station naar ons nieuwe verblijf Mountain view resort. Niemand kent het, ook de
straat niet en Geer heeft het gezien en besproken op internet. Na een minuut of
twintig lopen komen we bezweet bij onze nieuwe plek aan. Een prima plek waar we
i.p.v. een nacht nu twee nachten zullen zijn.
In de middag verkennen we het
stadje, het staat niet vermeld in de Rough Guide, dus gewoon op de gok. We
ontdekken aan het einde van een hoofd straat weer een mooie tempel. De Phuphapimuk
Tempel met de Dharma Chedi. Daarna lopen we nog even rond en gaan terug naar
een eetgelegenheid die we voordien hebben gezien. Daarna weten we ook in het
donker ons nieuwe verblijf te vinden.
in de straten van Phathtalung
Phuphapimuk Tempel
Dharma Chedi bij de tempel
watertje tussen de
hoofdstraten van Phattalung
dinsdag 21 maart
Vroeg op en om half zes naar het
station. We kunnen nu een ticket krijgen voor de volgende dag. Opgelucht lopen
we Phatthalung in, kijken bij de markt die al geheel draait en lopen door naar
de fietsenverhuurder waar we gisteren twee fietsen hebben gereserveerd. We
rijden terug naar ons guesthouse en ontbijten met fruit op het terras met
uitzicht op de steile berg.
de berg waar we van ons guesthouse “Mountain View” op uitkijken
van de
andere kant
de berg vlak voor de knetterende
bui ‘s middags
guesthouse
Mountain View
vijvers met waterlelies
zomaar een mooie bloem in het veld
nog een mooie bloem
rijstvelden
…. met Ibissen
landbouwmachine die water pompt op het rijstveld
het meer waarvan wij denken dat het de Golf van Thailand is
bomen in het water
op de achtergrond het meer waar we van de weg af heen fietsen
Aan het eind Wat Pali Lai van de
Mahankaya sekte en bezoek aan dorpje Ban Lam Pan
“beach resort”
in Ban Lam Pan
We lunchen weer op het terras
bij het guesthouse. Siësta en “wandelingetje”. Daarna de fietsen terugbrengen. Hoewel
het er donker uitziet rijden we eerst nog een blok naar de zuid oost kant
t.o.v. het guesthouse. Het wordt donkerder en te laat besluiten we terug te
keren want terwijl we terug fietsen begint een geweldige stortbui/onweersbui. We
zien een paar winkels met een groot afdak en blijven daar schuilen. We dachten
even een bui maar het onweer blijft hangen en via even wat zachter regenen blijft het
gieten. Rond half zeven bellen we het guesthouse, die reeds een telefoontje
heeft ontvangen van de rijwielverhuurder. Na even overleg zien we onze
guesthouse verhuurster met de driewieler motor met afdak aankomen met
echtgenoot aan het stuur en 2 kinderen. De fietsen gaan de bak in, de vrouw
gaat achterop, wij op de zijbanken in de zijspan en het oudere kind op het
opstapje. Zo rijden we naar de fietsen verhuur. Inmiddels is het bijna gestopt
met regenen ze heeft voor ons een paraplu meegebracht zodat wij na het eten
droog naar huis kunnen lopen. Schitterend!
Zij willen absoluut geen
vergoeding hebben en rijden terug naar huis terwijl wij hetzelfde restaurant
opzoeken van gisteren.
Het was weer een prachtige dag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten