13 Inle Lake zondag 5 en maandag 6 februari

zondag 5 februari

Over de vlakte lopen we door een bamboebos. Het einde van de wandeling is in het dorp Tone Lé/ Than Taung. Daar lunchen we en stappen in de boot die ons eerst door een sloot en daarna over het meer in een anderhalf uur naar de stad Nyaung Shwe brengt waar we drie nachten in Hotel 81 Centraal slapen.

Het Inle Lake is een km of 15 lang meer. Het ligt tussen 2 bergruggen in, die eerst ook zee zijn geweest, ze zijn van kalksteen. Naar het zuiden toe is er een brede sloot en daarbeneden zijn nog weer 2 meren (zie kaartje), waarvan het zuidelijkste een stuwmeer is.

Rond het meer liggen allerlei dorpjes in het water, het vervoer is veel per boot, op een aantal plaatsen kun je niet eens met een auto of motor komen.

Het is een wonderschone tocht in prachtig weer met heldere hemel. Eerst door de sloot die door het dorp loopt en waar je heel mooi ziet dat het min of meer drijvende stukken land zijn. alle huizen staan op palen. En er staan overal stokken in de grond. Eerst hebben we dat niet door, maar dat is om het land niet te laten wegdrijven. Idyllisch zo te varen. Ook het meer trouwens met allerlei vissersbootjes. Nu hebben op de kleinere vissersboten na alle boten motoren, wat handig is maar ook erg veel lawaai maakt.

Na de wandeling is dit weer een heel andere ervaring, zeer relaxed. Varen op het water is altijd heerlijk.

Als we het meer over zijn, gaan we nog door een kanaal verder naar het noorden; langs het water zijn huizen en is bedrijvigheid.

Laat in de middag regelen we een gids voor de volgende dag, de te huren boot is al door Michel geregeld. Lopen wat door een deel van het stadje in de buurt van het hotel en het water en strijken neer bij View Point met zicht op het kanaal met alle binnenkomende en uitvarende boten.

Daar besluiten we ook te blijven eten en lopen daarna terug naar het hotel. Het schone bed lokt evenals een lekkere warme douche. 

met een van deze boten gaan wij van Tone Lé naar Nyaung Shwe

 een van de eerste huisjes in het water die we zien; er zullen er nog vele volgen

idem

 een van de  beroemde plaatjes: het sturen van de boot

het vissen met bamboe korven

baggeren in het moeras

we naderen Nyaung Shwe

maandag 6 februari

Met gids een dag het Inle Lake en de bijbehorende dorpen verkennen. Eerst weer door het “kanaal” naar het meer. Als we bij het meer aankomen zie je “vissers” met dat grote belvormige net in de boot op een been capriolen uithalen, dit is niet vissen maar gewoon toeristen geld af troggelen. Onze gids bevestigt dit en we beantwoorden hun money, money met “thank you, no thank you”. Overigens hadden de heren een slechte positie gekozen nl vol tegenlicht.

Nu het meer af naar het Zuiden. De zon is al fel, we zien weer prachtig de echte vissersactiviteiten; helaas zijn de foto’s een beetje te licht.

sturen van de boot nog eens

Daarna een eindje door het kanaal aan de zuidkant van het meer en dan is daar de

Phaung Daw Oo Paya Pagode en daarnaast de markt. Wij verwachten een drijvende markt, maar die bestaat niet meer. Een goed voorbeeld hoe dit meer helemaal dicht zal groeien en net zal worden als de Ayeyarwaddivlakte.

De Markt

We gaan eerst naar de markt die heel actief is. Enerzijds alles op etens gebied, anderzijds ook gereedschappen, kleding t/m het verkopen van de brandstof voor de boten vanuit een vat met een pompje de plastiekflessen in, enz. Prachtig zien de verschillende klederdrachten eruit, bijna allemaal met heel gekleurde hoofddoeken.

Deze markt wordt om de vijf dagen gehouden en er zijn 5 plaatsen waar de markt wordt gehouden. Echter de kooplieden zijn over het algemeen bij ieder van de vijf markten anders. We hebben dus geluk dat het net op deze dag bij de pagode wordt gehouden.

markt

Geer drinkt kokosmelk

de vissen leven nog

hele families doen boodschappen

 sinaasappelen om te verkopen

Phong Daw Oo Paya Pagode

Het is een van de belangrijkste pagode van Inle Lake, met veel Boeddha’s en veel mensen. Die plakken de flinterdunne goudblaadjes op de Boeddha. Dat is al zo vaak gebeurd dat er alleen maar bollen over zijn i.p.v.  een Boeddha. Bij deze tempel is ook een groot boten huis, bestaand uit 2 delen, In het ene huis ligt een enorm schip in de vorm van een pauw: een grote kop aan de voorkant, en de staart en veren aan de andere kant. In het midden is een groot plateau. Eens per jaar wordt daar de grote Boeddha uit de tempel opgezet die gedurende 18 dagen langs 21 dorpen wordt gevaren. In het 2^e botenhuis liggen vier identieke boten. Deze zijn een stuk kleiner lijken veel op de boten waar we nu in hebben gevaren en hebben in het midden een railing van voor naar achter. Onze gids legt uit dat op iedere boot 100 man gaan, aan elke kant 50 die staande de boot met hun voet vooruit peddelen en zo het grotere schip met de Boeddha van dorp naar dorp brengen. Dit feest is onderdeel van de vraag om regen en goede oogst.

In 1955 is er een ernstig ongeluk gebeurd tijdens de rondvaart: de Boeddha boot is gekapseisd. Boeddha in het water, dat is natuurlijk een slecht teken. Moet een enorme consternatie zijn geweest. En heel veel inspanning om die Boeddha weer boven te krijgen. In de tempel hangt een schilderij van het kapseizen.

De tempel wordt druk bezocht, ook veel koppels met kinderen wordt het tonen van het respect voor Boeddha bijgebracht.

de Phaung Daw Oo Paya Pagode

hiermee wordt de Boeddha eens per jaar langs de 21 dorpen gevaren

 de gekapseisde Boeddha, 1955

het plakken van blaadjes goud: je ziet daardoor niet meer een gezicht, alleen een bol

De boten werkplaats en sigaren maken

Met onze boot varen we naar een botenwerkplaats. Je ziet daar hoe op de ouderwetse manier boten worden getimmerd. Meteen handzaag worden teak boomstammen tot planken gezaagd. Knap om niet scheef te zagen, tien meter lang. De boot wordt in elkaar getimmerd en dan wordt hij goed geteerd, ter bescherming en om lekken te voorkomen c.q. te dichten. Waar knoesten zitten wordt het uit geschaafd en in die richels wordt een mengsel van zaagsel en teer gestopt. Als de spleten echt door en door zijn en waar planken niet helemaal aan elkaar passen, wordt er een spie tussen gezet, en dan weer met teer. Het doet Kees aan zijn vader denken bij de Schelde in Vlissingen. Als er gaten worden geschroefd en schroeven erin worden gedraaid, gaat Kees zijn hart open: precies hetzelfde gereedschap als zijn vader gebruikte 70 jaar geleden en eerder.

de boot als hij klaar is

het zagen van de planken

 het teren

 een zwakke plek wordt uit geschaafd en met zaagsel vermengd met teer opgevuld

 als de scheur groter is komt er een plankje tussen

het boren en schroeven

Dan bezien we het maken van sigaren. De dame begint met het pakken van een lang stokje wat een filter is, gemaakt van bamboe (? niet zeker). In diezelfde hand neemt ze een blad en later nog een blad en daar doet ze tabak op en ze rolt een sigaar, heel kunstig en vliegensvlug. Als ze een stapeltje heeft, knipt ze de lange filters er zover af dat er een klein filtertje overblijft. Echt handgemaakte sigaren. Overigens gebruikt men als tabak een mengsel van tabak en heel fijn geslagen boombast c.q. zacht hout. Ik schat het 50/50.

sigaren maken

Lunch

We varen een stukje zuidelijker langs allerlei huizen op palen in het water en meren af bij een restaurant Les Cerises. We gaan naar de tweede verdieping en hebben een prachtig uitzicht op de activiteiten op het water. Zie de boten soms zwaar beladen, zien de drijvende eilandjes naar het zuiden afzakken, zien het restaurant aan de overkant, enz. Zo over het waer kijkend en alle waterverkeer aan ons voorbij zien varen heeft wel wat. Prima plek.

Het Lotus, zijde en katoen weefcentrum

We varen opnieuw een stuk verder naar het zuiden naar het lotus, zijde en katoen weefcentrum en zien daar eerst het maken van de lotus draad. Uniek voor Inle Lake zeggen de mensen.

Je neemt een lange lotussteel, snijd daar steeds ca. 5 cm vanaf en trekt dat stukje van de lange stengel af. Op het blokje blijven dan ca. 50 cm hele fijne lotus draden liggen uit het binnenste van de lotus stengel. die draden worden met de vingers samen gerold. Steeds weer een stukje  afknippen en draad trekken ca. 50 cm. De holle stengel blijft over.De draad wordt opgerold op een weer kunstige manier en hij is gelijk sterk. Dit is helemaal nieuw voor ons. Dan wordt de draad op klosjes gerold en er wordt mee geweven. Het lijkt op katoen, is een beetje hard en de kleur is beige.

de werkplaats; naast met lotus wordt er ook met zijde en katoen gewoven; 

lotus weven is iets aparts, speciaal van Inle Lake

 overzicht van de werkplaats van binnen

de stengel van de lotusplant  

het trekken van de draad rechtstreeks uit de stengel

de holle stengel na het trekken van de draad in doorsnee    

 het weven gaat op de “bekende” manier

het weven, een soort rotanstof 

Papier maken van de bast van een plant:

Men neemt de bast van een bepaalde plant; we zien er een in en pot staan. Die bast wordt tot pulp geslagen, er gaat water bij en het mengsel gaat in een ronde pot die ca. drie uur blijft staan. Daarna roert men het mengsel stevige door met een stok waardoor een pulpmengsel ontstaat. Ze heeft een bak met water waar een  vierkant raamwerk waar een lap op gespannen zit die net onder water staat. Iedere keer doet ze wat pulp op het raamwerk en woelt dat om en strijkt het uit, met haar hand. Als er genoeg pulp opzit haalt ze het raamwerk omhoog, waar nu een laagje papier opzit. Dat wordt gedroogd. Soms doen ze er versieringen van bv, rozenblaadjes in.

Dit papier wordt gebruikt om parasols tegen de zon te maken. Een man laat zien hoe hij het hout bewerkt tot de steel van de parasol en hoe hier weer een inkeeping in te maken en zo de parasol tot een eenheid te smeden.

de bast van de plant wordt platgeslagen

op een mal wordt het natgemaakte pulp met eenstokje uit een pot geschept

de mal wordt te drogen gezet

en dan wordt het papier er voorzichtig afgehaald

het maken van stelen voor papieren parasols

een van de eindproducten van het papier maken

De zgn. long nek dames

Een beetje gegeneerd kijken we naar dames met ringbanden om de nek van de Inda stam. Al van jongs af aan krijgen meisjes een heel stel strakke ringen om hun nek, ze worden als ze groeien vervangen. Zo krijgen ze hele lange nekken. Dit is om te zorgen dat de geesten niet van het hoofd naar het lichaam gaan. Er zitten 3 dames op een bankje en één achter een weefgetouw, het is een “uitstaling” voor toeristen. Vandaar onze gene. Eén dame legt uit hoe ze voor de nacht iets kunnen doen dat een aantal ringen naar beneden kunnen worden geschoven zodat ze toch ontspannen kunnen liggen. De jonge meisjes van nu willen dit niet meer, al is een van de drie dames nog behoorlijk jong.

Het Ngaphe Kyaung Klooster

Het Ngaphe Kyaung klooster is een houten klooster op palen. Er zijn binnenin heel veel Boeddha’s. De  dorpen staan hun Boeddha’s aan dit klooster af zodat het hier een soort museum is. Vrij donker, alles is donkerbruin, wel speciaal. Aan een van de uitgangen van het klooster is een bordes van waaruit je heel mooi over de drijvende tuinen kunt kijken. Je ziet hier beter hoe de tuinen eruit zien, omdat als je in de boot zit je ertegenaan kijkt. 

liggende Boeddha

We varen terug naar Nyaung Shwe, door dorpjes aan de zuidkant van het meer en daarna weer het hele meer over.  In de tuinen worden meloenen, tomaten en nog meer waterrijke vruchten verbouwd. Van tomaten is het speciale dat ze hier het hele jaar doorgroeien. Elders in het land kunnen in droge periode geen tomaten groeien. Maar omdat hier de tuinen drijven kan het wel. dat betekent dat men hier in de droge periode vanaf november tot mei goed aan de tomaten kan verdienen. Volgens onze gids wordt de helft van de tomaten in Myanmar hier gekweekt. Enkele beelden op de terugweg:

vervoeren van gras 

tomaten is het hoofdproduct van de tuinen van het Inle Lake

 de drijvende tuinen

 huizen op palen tussen de tuinen

We lopen terug naar het hotel via het bureautje waar we de gids hebben ingehuurd en bespreken de fietsen voor de volgende ochtend.

Na even gerelaxt te hebben in ons hotel lopen we de stad weer in. Eerst een biertje ergens langs de weg en dan komen we terecht in een Indiaans eethuis, waar we het ons goed laten smaken.

dinsdag 7 februari

We slapen wat langer en we huren fietsen. Om 10 uur rijden we weg.  We fietsen eerst een km of 8 aan de oostkant van het Inle Lake. Door enkele dorpen, bij een zien we een grote privé school in aanbouw, ziet er luxueus uit, en langs zonnebloemen velden. Er is een tempel die My Thein Thu heet en ook op het kaartje staat aangegeven. Hij blijkt redelijk vervallen te zijn. Van binnen levert het echter nog een mooie foto op. Dan naar het dorp Maing Thauk.

 kaartje fietstocht

zonnebloemen

 de pagode Myan Thein Tan is enigszins vervallen

de tempel met de Boeddha

Het dorp Maing Tauk is een gewoon dorp, leuk om door te fietsen. Veel te fietsen is er trouwens niet: naar de tempel en daar houdt het dorp al op. En de andere kant een 200 meter fietsen en je komt bij het meer, daar kun je niet verder.

Thit Tha Kyaung Pagode in Maing Tauk

De Tha Kyaung Pagode wordt ook wel Forest Monestry genoemd omdat hij op een oplopende heuvel is gebouwd. Dat oplopen valt trouwens wel mee. Het is een witgepleisterde tempel, waarvan de torens goud geverfd horen te zijn, maar ze zijn erg aan een verfbeurt toe. Van binnen vinden we in een hokje een paard en ruiters. Er is een brede toegangslaan aan de oostkant.

de tempel    

paarden met soldaten staan in een hoek

 je ziet dat het aan onderhoud toe is: de stoepa’s horen goud te zijn, maar zijn verweerd

brede toegangslaan    

Na het bezoek aan de pagode rijden we naar de stijger waar de verschillende boten liggen om fietsers en andere over te varen naar de westkant. Daar bij het eind van de weg begint ook een loopbrug langs de sloten door en er overheen ca 600 meter naar het volgende dorp dat geheel in het water ligt en waar alle huizen op hoge palen staan. De loopbrug lijkt op de beroemde brug U Bein in Amarapura die we bij ons bezoek aan Mandalay hebben gezien, alleen deze is veel korter. We regelen de overtocht, onze fietsen kunnen in de boot, wij lopen de brug af en daar wacht de boot met fietsen op ons. Mooie watertafereeltjes, mooier dan we ze tot nu toe zagen. We varen eerst een behoorlijk stuk tussen huizen op palen en tuinen door, zien daar enige bedrijvigheid, en dan varen we in flinke snelheid het meer van oost naar west in bijna 3 kwartier.

de brug op palen in Maing Thauk waar we op de boor gaan,

 eenvoudiger maar van dezelfde soort als in Mandalai de Ubein Bridge

 met bamboestokken horizontaal op het water en met vertikale 

stokken wordt het land op zijn plaats gehouden

 mooie boten, drijvende tuin en een restaurant

 

visser

met fietsen in de boot

eerst varen we door het dorp met huizen op palen, na de brug is er geen weg meer

huizen op palen tussen de tuinen

 het drogen van uitjes en de was

Nyaung Kyaung Pagode

Even ten noorden van Khaun Dang is een mooie pagode, waarschijnlijk de Nyaung Kyaung Pagode. De pagode is groot en ruim opgezet en ligt heel mooi bij een bamboebos. Hij ligt stralend wit in het zonlicht.

Nyaung Wan Pagode

 de paal met een soort haan erop, die met de dood te maken heeft

onder aan de paal twee Boeddha's

 het bamboebos bij de pagode is een mooi gezicht

En we hebben een mooie fietstocht terug.

Het is opvallend hoe de tocht aan de westkant van het meer verschilt van die aan de oostkant. Aan de oostkant gewoon land zoals wij dat kennen, zonder drijvende eilandjes etc. we rijden daar wat van het meer af waarschijnlijk. Aan de westkant rijden we veel meer bij het meer, kijken uit op de drijvende tuinen en rijden aan de noordkant van het meer met een weg door die tuinen heen. Een ander verschil is dat aan de oostkant van het meer het vlak is en aan de westkant nog wat op en af.

In ons hotel terug, wat relaxen en ’s avonds een plaatselijk restaurantje. Als afscheid van deze heerlijke dagen een foto vanuit het hotel uitkijken op – hoe kan het anders – een tempel

de tempel waar we vanuit het hotel in Nyaung Shwe opkijken